Po sobie

 Jestem w żałobie,

Lecz nie po kimś kogo straciłam,

Ale po sobie,

Bo nie dopilnowałam tego bym była szczęśliwa.

Nie lubiłam siebie,

Nawet nie kochałam,

Moje emocje zawsze były zbędne,

Wszystko innym oddawałam,

W zamian wolności nie dostałam.

Ciągle tylko czekałam,

Na to co nie nadciągało,

Ciągle tylko odwlekałam,

By opowiedzieć co mi doskwierało.

Moje dłonie

 Bezprzerwne myśli rozpierają się w skroniach,

Oddechu do końca nie można dokonać,

A piekący żal czuję nawet w dłoniach.

Zwłaszcza gdy tak patrzę w punkt jeden martwy,

Ruszyć nie mogąc nawet palcem stawy,

I tak krew w żyłach na dłoniach pulsuje,

Rozpacz która mnie opisuje... 

 Napiera na mnie krzyk, 

Wzbiera we mnie furia,

Jest nieograniczeniem mojej duszy.

W piersi mojej nieokiełznana wichura,

Napiera na mnie,

Przemyka w nieuchwytne

Fala która mnie rozrywa- od środka.

Sprytnie.

Gardząc powietrzem

Zaciskasz usta

Nie bądź taki- oddychaj.

Spiesz się. To nie twoja chłosta.

Jestem w żałobie,

Lecz nie po kimś kogo straciłam,

Ale po sobie,

Bo nie dopilnowałam tego bym była szczęśliwa.

I furia i żałoba żarzy się w moim wnętrzu,

Jak ostatek mojego temperamentu,

Powiewający na zgliszczach martwego kobiercu.

Noc

 Najbardziej w świecie, bała się będę

Tego, że jeśli umrzeć mi -noc rzecze

To w czaszce inne myśli względne, bezwzględne?

Głupcem się stanę i zgasną światła świece.

Że żyjąc raz jeszcze, kruchy charakter 

Mną zawładnie, a serce uda głuche grzmoty

Ciche, jednokroć nie godząc się jak bohater

Który chętnie ukłuje niczym kastet złoty.

Moje wargi i szyję.

Najbardziej w świecie, bała się będę

Tego, że jeśli cierpieć mi- noc rzecze

To w oczach moich strach przed pragnieniem,

Powlecze moją bezradność sennym rozgoryczeniem.

Bo jeśli noc rzecze, 

Że przewlecze życie mi po kościach,

Bronić się nie będę- bo jestem sama w sobie pragnieniem,

i istnieniem,

i cierpieniem,

 i rozgoryczeniem,

i iskrzeniem.

Do nadziei się tuląca.

 Wystarczy zamknąć drzwi,

By poczuć się osamotnionym.

Wystarczy zacząć odliczać dni,

By być smutkiem wypełnionym. 

I tak jest i dziś bez wyjątku,

Bo zamknęłam drzwi.

I tak było i wczoraj, 

I będzie tak jutro.

Zamknęłam za sobą drzwi.

Na klucz- na krótko. 

Marznę tu sama,

Skóra nieogrzewana,

Tracę pamięć dotykiem,

Wyłkanym przekleństwa językiem. 

Na dłużej czy krócej?

Zamykam drzwi ale nie wiem czy powrócę.

Karmię się słabością,

Swoją własną nagością.

Zimno mi-

Żaden oddech nie ogrzewa powierza.

Żadnego tlenu który skostniałe płuca przewierca.

Zamknęłam drzwi i tyle.

Burza w głowie żądna spokoju,

Tylko mnie rozpiera jak wściekle motyle,

Tylko mnie pcha w chłód mojego serca postoju.

 Bóg nie ocenia, ale osądza.

Ja nie płaczę, ale cierpię.

Wszystko za Nic.

Jeszcze oddycham,

To tylko tlen. 

Czego chcesz?

Wszystkiego.

 Powiedziałam już to sobie...

Ale nie głośno, 

Ale nieświadomie,

Mimo że już wiem,

To nie chcę się przyznać,

Jestem już zniszczona,

Tym wszystkim,

Co piekli mi się w głowie,

Jestem zmęczona,

Jestem sama,

Dosłownie świat wiruje, 

Nie mogę oddychać,

Wzięłam na siebie zbyt wiele,

Nieprzemyślanych spraw,

Potrzebuję kogoś,

Czyjejś pomocy,

Bo dociskam głowę do szyby,

Do krwi,

Do pęknięcia,

Mojej świadomości.

Ty

 

Przecież gdy przyjdzie zmrok,

A po zmroku śmierć,

Pomysłów bliskich prawdzie o krok,

Miłości nauczę się lecz,

Prawdą nie rozdartą ukaże mnie,

O zmroku śmierć, która zabije też,

Serca w wargach rozczulonych łez.

Nie mogąc zapomnieć Twojej twarzy,

Owalu ostrych kontur szczęki męskiej nienaganności,

Bez żadnej blizny czy nierównomiernej skazy,

Powyższych bezdechów, gdy patrzę po powierzchowności.

Ile bym dała by móc położyć dłoń na Twoim obliczu,

Nie kraść już jak złodziej spojrzeń i ukradkiem dotyku,

Ostatkiem powłuc po ciele chroniącym moje małe oblicze,

 Gdzie to wszystko w myślach określa moje bez Ciebie życie.

Sonet

Pamiętając mnóstwo rzeczy,

Najważniejszych zapominam.

A gdy kładę się na plecy,  

W myślach swoje uczucia przeklinam.

Te straszne uczucie we mnie,

Nie pozwala mi pisać wierszy.

Bo chyba już dawno zgubiłam swoją tęcze,

To jasne, bo szukam jej pośród nocy. 

Dlaczego czuję to wszystko?

I nie mogę sobie z tym poradzić?

Dlaczego ostatnio przez śmierć boję się wszystko stracić?

Chciałabym odzyskać szybko,

Moje oblicze błądzące gdzieś po niebie.

Po prostu wiedzieć kim jestem i do kogo należę. 

27.06

 Przepaść i nie mieć nic wspólnego z tą cywilizacją,

Odejść i dać sobie spokój ze swoją życiową narracją,

Przejść i nie szukać z trwogi samotnej uczyć zgubionych,

Odetchnąć i otworzyć oczy na gwizdy nieprzyjazne w świecie rozgoryczonych. 

Nim zgaśnie płomień

Uchyl me wargi

I poprowadź swoje polce głęboko

Do mojego gardła 

Wyrzuć to ze mnie 

\Nim nastanie brzask 

Zerwij ze mnie wszytko co mam

Każde niepowodzenie 

Każde oka mgnienie 

Zwilż moje włosy mokrym ręcznikiem 

Trzymaj w nagości całą mokrą 

Z twoim na mym karku językiem 

Gryź mnie po ciele 

Bo na to zasłużyłam 

Po wszystkim jak twój bok przestrzeliłam 

Los widzę w twoich dłoniach 

W odbiciu lustrzanym 

Bym mogła istnieć w świecie przeze mnie wybranym

Nie daj się moim przekleństwom w pozorach

Nim nastanie pełnia i sam się przemienisz 

Rozszarp mnie

Jeśli sobie mnie cenisz 

Goń za mym zapachem 

Bo szum mam w głowie ogromny

Nieustający 

Ucisz moje demony jednym ciosem przezornym 

Nim się obudzę na skarpie nad ranem. 

nie bójcie się bezkresnej ciszy

Nie bójcie się bezkresu, on milion jest wart
Nawet jeśli śmierć sama się uprasza
Ten świat to prawdziwy skarb
Ale od jakiegoś czasu nas wyprasza.

Nikt nie zaznał.

I chodź pamiętnych sznurów nikt nie zaznał,
Bo moich... moich tak przelotnych.
Może nie ważnych, ale ktoś już na smutku je rozmazał,
Dla wszystkich może już znudzonych, bo znudzonych.

Ale ilekroć się odwrócę, pod oczami to co zwykłym,
Dla mnie strasznie znaczącym ciężarem.
Tam gdzie już ganią rozkazem szybkim,
Będę sobą, będą na zawsze zwykłym bękartem.

Ale bękartem,bo pustym statkiem.
Bo tych sznurów nikt nie zaznał.

Tobie

Gdybym kiedyś miala umrzeć,
To tylko w Twoich łagodnych ramionach.
Dla innych poteznych, których nie sposób pokonać,
Dla mnie jedynych takich w tych stronach.

Tu i wszędzie dalej,
Zginąć moge.
Nawet na łące bezbarwnej,
Założyć zatrura togę.

Byleby patrzeć Ci w oczy,
I nie czuc sie samotnie.
Bo nie wiem jak mój los się potoczy,
Byś myślał, że życie mi obojętne stokrotnie.

Tonę w Tobie...

Płonę i płacze, że nie pomogę sobię.
Bo w Tobie wszystko.
I płacz i to jak tonę we łzach płonąca.

Biorę wdech,
Zabieram.
A gdy oddaje,
Umieram.

Staram się,
Śmiech.
A gdy wpadam w agonię,
Znika zainteresowanie też.

A jeślim słaba,
Na krwi takiej chowana.
To dlatego, żem nie kochana?
Czy głupim obiecana?

Przekleństwa,
A ból we mnie drży.
Czy oni czy ja,
To pomocą tylko Ty.

Miłosierdzie,
Ale ukryty płacz władcą.
A to co we mnie zbędne,
To i tak już jest wielką stawką.

Nie odmierzam czasu skalą minut i godzin,
Tylko ciszą pomiedzy zachodem, a wschodem.
Wtedy najczęściej czuję, że nie zdążę.
Brzuch wypełnia się powietrzem,
Zapowietrzam się w stresie.
Że nic już nie zdążę.
Nie zdążę i będę sama od wschodu do zachodu.
W latarniach i we mgle.
Na pustej ulicy.

Ze mną można tylko rozmawiać.

Czasem źle się czuję,

Dzwonię wtedy do Ciebie,

Ale nie poznajesz po głosie,

Niczego co mogłoby zmartwić,

Albo jesteś zbyt zajęta,

By wymyślać mi nowe teorie,

O mnie samej.

Nie myśl, że mi nie zależy,

Lub, że tylko trochę,

Bo nikt prócz Ciebie,

Nie dostrzeże moich starań,

Tylko jestem już trochę zmęczona,

I nic więcej,

Tym co robię i do czego dążę,

Ale i całą resztą bez wyjątków.

Pytają co mi jest,

Może tylko się domyślają,

Ale ty chyba nigdy. 

A może i też... 

Przytłacza mnie owy obraz,
Mojego cielesnego spojrzenia na żal w piersi.
Bez głębszego rozgoryczenia,
Staram się nie nie popaść w paranoje.
Oswojoną.
A na koniec dowiem się, że od tak toczy się świat.
To przytacza mnie moja osoba,
Z głębszego sprzeciwu o siebie.
Rozgoryczona z bolącym łaskotaniem w piersi,
Bo to mój świat toczący owy obraz w istnym rozgoryczeniu.
PARANOI....

Nie boję się i boję się- śmierci.
I tak nikt nie zrozumie tego co czuję.
Zawsze byłam sama.
Dlatego nigdy nie widziałam ciemności,
Zanim zobaczyłam tego kim jestem.
Zanim się pojawiłam,
Pojawiła się moja jaźń...
Ta której nie chcę.

KTO TO ZROZUMIE?

Muszę Ci o czymś powiedzieć,
Że coś we mnie siedzi w dużej części.
Że nie przestaje mnie śledzić,
I kiedyś zdradzili, że to robota depresji.

I boję się, że kiedyś stanie mi serce,
Boje się, że Twoje też  wtedy zamarnie.
...

Boga poproszę gdy umrę by pozwolił powrócić do ciebie
W trumnie leżąc, gdy pocałunek twój skradnie mi łzę z oka.
Bo w ciszy leżąc myślę że jestem całkiem sama gdy w życiu ludzi ogrom i miłość i ty...