Wystarczy zamknąć drzwi,

By poczuć się osamotnionym.

Wystarczy zacząć odliczać dni,

By być smutkiem wypełnionym. 

I tak jest i dziś bez wyjątku,

Bo zamknęłam drzwi.

I tak było i wczoraj, 

I będzie tak jutro.

Zamknęłam za sobą drzwi.

Na klucz- na krótko. 

Marznę tu sama,

Skóra nieogrzewana,

Tracę pamięć dotykiem,

Wyłkanym przekleństwa językiem. 

Na dłużej czy krócej?

Zamykam drzwi ale nie wiem czy powrócę.

Karmię się słabością,

Swoją własną nagością.

Zimno mi-

Żaden oddech nie ogrzewa powierza.

Żadnego tlenu który skostniałe płuca przewierca.

Zamknęłam drzwi i tyle.

Burza w głowie żądna spokoju,

Tylko mnie rozpiera jak wściekle motyle,

Tylko mnie pcha w chłód mojego serca postoju.

 Bóg nie ocenia, ale osądza.

Ja nie płaczę, ale cierpię.

Wszystko za Nic.

Jeszcze oddycham,

To tylko tlen. 

Czego chcesz?

Wszystkiego.

 Powiedziałam już to sobie...

Ale nie głośno, 

Ale nieświadomie,

Mimo że już wiem,

To nie chcę się przyznać,

Jestem już zniszczona,

Tym wszystkim,

Co piekli mi się w głowie,

Jestem zmęczona,

Jestem sama,

Dosłownie świat wiruje, 

Nie mogę oddychać,

Wzięłam na siebie zbyt wiele,

Nieprzemyślanych spraw,

Potrzebuję kogoś,

Czyjejś pomocy,

Bo dociskam głowę do szyby,

Do krwi,

Do pęknięcia,

Mojej świadomości.

Ty

 

Przecież gdy przyjdzie zmrok,

A po zmroku śmierć,

Pomysłów bliskich prawdzie o krok,

Miłości nauczę się lecz,

Prawdą nie rozdartą ukaże mnie,

O zmroku śmierć, która zabije też,

Serca w wargach rozczulonych łez.

Nie mogąc zapomnieć Twojej twarzy,

Owalu ostrych kontur szczęki męskiej nienaganności,

Bez żadnej blizny czy nierównomiernej skazy,

Powyższych bezdechów, gdy patrzę po powierzchowności.

Ile bym dała by móc położyć dłoń na Twoim obliczu,

Nie kraść już jak złodziej spojrzeń i ukradkiem dotyku,

Ostatkiem powłuc po ciele chroniącym moje małe oblicze,

 Gdzie to wszystko w myślach określa moje bez Ciebie życie.

Sonet

Pamiętając mnóstwo rzeczy,

Najważniejszych zapominam.

A gdy kładę się na plecy,  

W myślach swoje uczucia przeklinam.

Te straszne uczucie we mnie,

Nie pozwala mi pisać wierszy.

Bo chyba już dawno zgubiłam swoją tęcze,

To jasne, bo szukam jej pośród nocy. 

Dlaczego czuję to wszystko?

I nie mogę sobie z tym poradzić?

Dlaczego ostatnio przez śmierć boję się wszystko stracić?

Chciałabym odzyskać szybko,

Moje oblicze błądzące gdzieś po niebie.

Po prostu wiedzieć kim jestem i do kogo należę. 

27.06

 Przepaść i nie mieć nic wspólnego z tą cywilizacją,

Odejść i dać sobie spokój ze swoją życiową narracją,

Przejść i nie szukać z trwogi samotnej uczyć zgubionych,

Odetchnąć i otworzyć oczy na gwizdy nieprzyjazne w świecie rozgoryczonych. 

Nim zgaśnie płomień

Uchyl me wargi

I poprowadź swoje polce głęboko

Do mojego gardła 

Wyrzuć to ze mnie 

\Nim nastanie brzask 

Zerwij ze mnie wszytko co mam

Każde niepowodzenie 

Każde oka mgnienie 

Zwilż moje włosy mokrym ręcznikiem 

Trzymaj w nagości całą mokrą 

Z twoim na mym karku językiem 

Gryź mnie po ciele 

Bo na to zasłużyłam 

Po wszystkim jak twój bok przestrzeliłam 

Los widzę w twoich dłoniach 

W odbiciu lustrzanym 

Bym mogła istnieć w świecie przeze mnie wybranym

Nie daj się moim przekleństwom w pozorach

Nim nastanie pełnia i sam się przemienisz 

Rozszarp mnie

Jeśli sobie mnie cenisz 

Goń za mym zapachem 

Bo szum mam w głowie ogromny

Nieustający 

Ucisz moje demony jednym ciosem przezornym 

Nim się obudzę na skarpie nad ranem. 

nie bójcie się bezkresnej ciszy

Nie bójcie się bezkresu, on milion jest wart
Nawet jeśli śmierć sama się uprasza
Ten świat to prawdziwy skarb
Ale od jakiegoś czasu nas wyprasza.