W bibliotece. ..

Wciąż nie jestem dawną sobą.
Przeszłość mnie prześladuje,
Dręczą rozkoszne koszmary.
Widzę twarze wszystkich ludzi,
Ale im bardziej oddalam się od tego świata,
Tym gorącej pragnę żyć.
Podziwiając zapach książek i twoich perfum. 
Rozkoszuję się nawet miejscami w których jestem.
Nie myśląc o tym gdzie mogłabym być. 
Szanuję prawdy rządzące naszym społeczeństwem,
Ale muszę pamiętać że miłość przemija-moja się skończyła.
Stałam się poetką. 

Jak?

Kiedy ludzie wyginą
Samych siebie zabijając,
Ja żyć wiecznie w przeszłości będę-
Płacząc nad ludzkością whiskey popijając...
Nie wiem co myśleć o swoim stworzeniu,
I o egzystencji własnego istnienia,
O sensie swojego strachu i lęku,
O Bogu który mnie nie docenia! ?

Niech nikt nie śpi!

Jak mam się zachować?

 Co powiedzieć?

 Jak wykrzyczeć co wiem? 

Kiedy będzie źle, gdzie ja będę? 

Niech nikt nie śpi! 

Brak miłości zawsze towarzyszył ludziom. 

Kochali tylko gdy pragnęli- ci źli.

Na Miłość Boską! 

Gdzie są;

tajemnice 

słodkie

i

pochłaniające?

Może kiedyś... 

zostanę kimś. 

                                                                                                                                                     Boże. 

Niech nikt nie śpi! 

I...

Nie wiem czego ode mnie chcą.
Nawet nie rozumiem świata.
Ja wyznaję tylko swoje teorie,
I wierzę w swoje wymiary.
Być może gdybym była mądrzejsza. ..
Gdybym potrafiła powiedzieć co wiem i co czuję? 
Stałabym się realistyczną bohaterką swojej wyobraźni. 
15:15