Bezprzerwne myśli rozpierają się w skroniach,
Oddechu do końca nie można dokonać,
A piekący żal czuję nawet w dłoniach.
Zwłaszcza gdy tak patrzę w punkt jeden martwy,
Ruszyć nie mogąc nawet palcem stawy,
I tak krew w żyłach na dłoniach pulsuje,
Rozpacz która mnie opisuje...
Napiera na mnie krzyk,
Wzbiera we mnie furia,
Jest nieograniczeniem mojej duszy.
W piersi mojej nieokiełznana wichura,
Napiera na mnie,
Przemyka w nieuchwytne
Fala która mnie rozrywa- od środka.
Sprytnie.
Gardząc powietrzem
Zaciskasz usta
Nie bądź taki- oddychaj.
Spiesz się. To nie twoja chłosta.
Jestem w żałobie,
Lecz nie po kimś kogo straciłam,
Ale po sobie,
Bo nie dopilnowałam tego bym była szczęśliwa.
I furia i żałoba żarzy się w moim wnętrzu,
Jak ostatek mojego temperamentu,
Powiewający na zgliszczach martwego kobiercu.
Najbardziej w świecie, bała się będę
Tego, że jeśli umrzeć mi -noc rzecze
To w czaszce inne myśli względne, bezwzględne?
Głupcem się stanę i zgasną światła świece.
Że żyjąc raz jeszcze, kruchy charakter
Mną zawładnie, a serce uda głuche grzmoty
Ciche, jednokroć nie godząc się jak bohater
Który chętnie ukłuje niczym kastet złoty.
Moje wargi i szyję.
Najbardziej w świecie, bała się będę
Tego, że jeśli cierpieć mi- noc rzecze
To w oczach moich strach przed pragnieniem,
Powlecze moją bezradność sennym rozgoryczeniem.
Bo jeśli noc rzecze,
Że przewlecze życie mi po kościach,
Bronić się nie będę- bo jestem sama w sobie pragnieniem,
i istnieniem,
i cierpieniem,
i rozgoryczeniem,
i iskrzeniem.
Do nadziei się tuląca.
