Nie mogę.

Kiedy zapada noc,

Śpisz?

Wszystko co zrobiłam, będzie mnie nawiedzało.

Nie ma mowy,

Nie ma mowy...

Kiedy nadchodzi świt,

Po nocy błagalnych modlitw.

Usychasz.

I wszystko jest jak powinno być.

Jak ten w górze zaplanował.

O tym nie powinno się mówić,

Ale tak na prawdę,

tak na prawdę- musimy o tym mówić.

O poświęceniu.

Wszystko co możemy robić,

To uśmiechać się.

I dziękować.

Nie jest mi przykro.

Chodź płakałam.

Najtrudniejsza sprawa,

Strata

Odpuszczenie 

Bez oglądania się za siebie

Nie ma mowy.

Nie ma mowy.

Że cię zostawię.

Tonę

Czy znajdzie się czas, aby w namiętności odnaleźć ból serca? 
Ten ból, który jest podstawą miłości?
I bardzo niekorzystnie patrzeć na siebie. 
Całkiem już przymykać oczy na nieustanne zachcianki. 
Czy odnajdą się słowa sokoła?
A oczy zmienią się w czarną smołe, W nieskończoną studnię- gdzie
TONĘ....

Moja dusza

Przeszłość jest moją twardą ręką.
Rozpusta w mojej głowie. 
Całe moje życie udało się przypadkiem.
Teraz jestem dostojną damą, 
Lecz po zmroku daję upust pragnieniom i pożądaniom.
Po przeżyciu kilku pokoleń, wiem że rozkosz nigdy dorówna szczęściu...
Miłości.
Daj mi swoją miłość,
Nie potrafię być gotowa, gdy 
Strach trzyma mi serce, ponieważ jeszcze nie czas...
Jeszcze nie czas...
Hej!... tylko jeden kościół jest godny takiego grzesznika jak ja.
Taki zakłamany.
Już umieram...
Już umieram...
Przecież się śpieszę!!! Szybciej nie umiem! 
Wiatr który rozdmuchuje mi włosy...
Odbiera mi oddech.
Jestem teraz taka spokojna.
Idę przez łąkę, otoczoną lasem. 
Oglądam się za siebie i słyszę, 
Pustkę, która mówi że jestem sama. 
I jestem spokojna, że jestem wolna.
                    Lecz gdy...
Nastaje noc...
Czuję, że Oni mnie gonią! Obserwują!
Jestem im wdzięczna za przygodę...
Jestem ich nieświadomą panią,
Królową!
Kochanką! 
Odchodzę razem z nimi.
Upadam w toń... czystą i pochłaniającą. 
Chciałabym być zak..............
Czterej jeźdźców z czterech stron świata,
Nadciąga, by uratować mnie od Upadku Księżyca.