W myślach swoich uśmiercałam się już tyle razy,
Powstawałam jako bohater i czekałam aż stanę się muzą poezji.
Ale muszę się do czegoś przyznać,
Jakiegoś nadchnienia już bez nadziei...
Przyznam się że czuję się inaczej niż wy,
A moim myślom nie ma końca.
Przyznaje że chcę być kimś-ale jakaś reakcja nie wskazana.
Jedni gubią się w tym świecie,
inni są po prostu głupi, a może po prostu to epoka zacofania?
Wygrywam ja, a czuję się strasznie przegraną-upadajacą...
Świat jako perfekcyjny mechanizm, osacza mnie.
I nie mam już wyjścia. ..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz