Spowiedź

W pamiętniku moim...

Zapisałam testament mój-stary.

I spowiadam się, że namiętnie grałam w swoim życiu.

Że płaczem szukałam współczucia. 

*

Teraz...

Na ulicach... stoję na samym środku. 

Przez deszcz widzę zamazane twarzy przejezdnych.

Już przyszedł na mnie czas... 

Teraz chciałabym stanąć z tobą twarzą w twarz. 

Nie bać się, że mnie oszukasz. 

Lęk, lek jest we mnie.

Niedługo czerwień moich ust,

Zgaśnie w zimnym fiolecie. 

Bo,

Przez ludzi groził mi sam Bóg...

I zesłał na mnie przekleństwa...

Ciemnieją mi oczy...

Rozpiera mnie wstyd... 

Jestem przeszyta wspomnieni, 

I przez to pali się we mnie krew...

JA nie mogę inaczej. 

Świat znów zamiera.

A ja chcę  nie widzieć tego co mam w sobie,

Chcę patrzeć na siebie i czuć to co inni. 

Lecz nie mogę...

nigdy nie mogłam.