Każdy dzień,

Każdej pory roku.

Walczyłam, jak inni- choć nie wiem czy to bitwa była.

Czy sen w którym widziałam siebie.

Nieustannie...

Bez przerw.

Nie ma przerwy od żucia.

I to nie ja- ten na kogo patrzyłam. 

To słodki człowiek,

Bezbronnie udawał że jest na wojnie. 

Tak słodko spał-

Zmęczony po podróżach między moimi oczami, a swoim cieniem.

Może to mój demon,

Albo anioł stróż.

Jednak był inny niż ja-nie widział, jak żyje.

A tej nocy, gdy śniłam,

Tej pory roku,

O jakiejś godzinie,

Słodycz z mojego ciała uleciała.

Nieświadomość słodyczy zniknęła.

Nie ma...

Nie ma mnie.